دريا براى تجارت و زيارت به آن شهرها مىرفتند ، همه جمع شدند و براى تصرف دمشق دست اتحاد به يك ديگر دادند . سپاهى انبوه فراهم آمد كه مشتمل بر دو هزار سوار بود . اما سربازان پياده از فرط كثرت به شمارش در نمىآمدند . اين گروه عظيم روانه دمشق شدند تا آنجا را محاصره كنند . تاج الملوك بورى ، فرمانرواى دمشق وقتى خبر حركت فرنگيان را شنيد به جمع آورى سربازان عرب و تركان پرداخت و هشت هزار سپاهى سوار فراهم آورد . فرنگيان در ماه ذى الحجه به نزديك دمشق رسيدند و فرود آمدند و گروهى از افراد خود را نيز به توابع دمشق فرستادند تا بدان نواحى حمله‌ور شوند و خواربار مورد نياز را جمع كنند و غنائمى بدست آورند . وقتى تاج الملوك شنيد كه گروه بسيارى به شهر حوران رفته‌اند كه آنجا را غارت كنند و آذوقه اهالى را بربايند ، اميرى از اميران خود را كه « شمس الخواص » خوانده مىشد ، با جمعى از سپاهيان مسلمانان به سر وقت آنان فرستاد . خروج اين عده در يك شب سرد زمستانى بود كه باران بسيار مىباريد . و از بامداد روز بعد با فرنگيان روبرو شدند و به جنگ و كشتار پرداختند . دو طرف تا مدتى در برابر يك ديگر پايدارى كردند ولى سرانجام مسلمانان پيروز شدند و فرنگيان را از دم شمشير گذراندند بطورى كه هيچكس از چنگال مرگ رهائى نيافت مگر سر دستهء فرنگيان و چهل تن از مردانى كه با او بودند . مسلمانان آنچه را كه فرنگيان داشتند ، گرفتند . از آن جمله ده هزار راس از چارپايان راهوار و سيصد اسير بود . سپاهيان اسلام پيروزمندانه بازگشتند در حالى كه هيچيك از آنان حتى يك زخم هم بر نداشته بود .